شناخت تنگی کنال نخاعی

کانال نخاعی یک تونل استخوانی ناشی از پشت سر هم قرار گرفتن مهره ها می باشد که همراه با لیگامان ها و دیسک ها، فضایی را برای قرار گرفتن نخاع و ریشه های عصبی در ناحیه کمری ایجاد می کند. هر عاملی اضافی که فضای کانال نخاعی را اشغال کند می‌تواند باعث بروز تنگی کانال نخاعی شود. شایع‌ترین علت آن آرتروز و ساییدگی مفاصل در اثر پیر شدن دیسک های بین مهره ای می باشد که منجر به تشکیل زوائد استخوانی و افزایش قطر لیگامان های اطراف مفاصل می‌شود.

علاوه بر آن تومورها، نقایص مادرزادی در ساختار مهره‌ها، آکندروپلازی، اسکولیوز، اسپوندیلولیستزیس و صدمات ناشی از ضربه نیز می تواند به تنگی کانال نخاعی منجر شوند. کانال نخاعی می تواند در تمامی طول خود دچار تنگی شود اما این عارضه بیشتر در ناحیه گردنی و کمری شایع است.

بنا به اینکه تنگی در کدام قسمت به وجود آمده باشد علائم متفاوتی بروز می کند. تنگی کانال نخاعی در ناحیه کمری ممکن است علائمی همچون کمر درد، احساس سوزش، گز گز و مورمور در باسن و اندام تحتانی و لنگیدن در هنگام راه رفتن را بروز دهد. اگر تنگی در ناحیه گردنی باشد علاوه بر موارد فوق ضعف و اسپاسم در بازوها و درد تیر کشنده در شانه و بازوها نیز دیده می شود. پزشک برای تشخیص تنگی کانال نخاعی از رادیوگرافی ساده، سی تی اسکن و ام آر آی استفاده می کند و بعد از تشخیص قطعی به درمان تنگی کانال نخاعی

شما می پردازد. استفاده از فیزیوتراپی و طب سوزنی در کنار دارودرمانی ممکن است باعث بهبود درد و علائم شما شود. در بعضی از افراد تزریق اپیدورال نیز موثر می باشد. اما درمان قطعی عمل جراحی برای رفع عامل تنگ کننده کانال نخاعی و برداشتن فشار از روی نخاع و ریشه های عصبی است.