شناخت تنگی کانال نخاعی

اگر بخواهیم تنگی کانال نخاعی را از نظر محل آناتومی ایجاد تنگی بررسی کنیم باید گفت احتمال تنگ شدن کانال نخاعی در تمام طول آن وجود دارد، اما در ناحیه گردنی و ناحیه کمری شایع‌تر است.

همچنین ممکن است کانال نخاعی در یک قسمت تنگ شده یا تنگی های متعددی به وجود آمده باشد. اما اگر بخواهیم تنگی کانال نخاعی را در هر مقطع از ستون فقرات بررسی کنیم تقسیم بندی های مختلفی وجود دارد. یکی از این تقسیم بندی ها که بیشتر در ناحیه کمری مورد استفاده قرار می گیرد  به شرح ذیل است.

در نوع مرکزی عامل ایجاد کننده تنگی در مرکز کانال نخاعی وجود دارد. به عبارت دیگر تنگی در قسمت میانی کانال نخاعی ایجاد شده است. عللی همچون بیرون زدگی دیسک یا ضخیم شدن لیگامان های فالووم می تواند باعث تنگی کانال نخاعی از نوع مرکزی شود.

نوع دیگری از تنگی کانال نخاعی تنگی های گوشه جانبی lateral recerres  هستند. در محل اتصال کانال نخاعی به فورامن ها، ریشه های عصبی، قبل از ورود به سوراخ فورامن، از منطقه ای به نام lateral recerres می گذرد. تنگی در این ناحیه باعث ایجاد تنگی های گوشه جانبی می شود. این نوع از تنگی که شایع بوده، علائم متفاوتی نسبت به تنگی مرکزی بروز می دهد. ضخیم شدن مفصل فاست و تغییرات دیسک می تواند منجر به تنگی های شود.

نوع دیگر تنگی کانال نخاعی، تنگی سوراخ فورامین foraminal است. در این نوع سوراخ های فورامین که بین مهره ها قرار دارند و عصب های منشعب شده نخاع از آن خارج می‌شود؛ تنگ هستند. یکی از علل تنگی فورامن ها تغییرات دیسک های بین مهره ای می باشد.

همچنین ممکن است استئوفیت ها (زوائد استخوانی) به سمت سوراخ فورامن رشد کنند و باعث تنگی آن شوند.

در نوعی از تنگی به نام Far lateral   که شیوع چندانی ندارد، وضعیت کانال نخاعی طبیعی است و تنگی در محلی دورتر از کانال نخاعی بروز می کند و عصب های منشعب شده از نخاع بعد از خارج شدن از سوراخ فورامن، تحت فشار قرار می‌گیرند. یکی از انواع آن درگیری ریشه عصبی در بین زوائد عرضی مهره پنجم کمری و استخوان خاجی می باشد. عواملی همچون هرنی دیسک و استئوفیت ها می‌توانند باعث این نوع تنگی شوند.

شکل تغییرات تنگی های کانال نخاعی در ناحیه گردنی متفاوت است و بیشتر از نوع مرکزی و جانبی می باشد.