دیسک بین مهره ای

دیسک های بین مهره ای در بین دو مهره مجاور قرار گرفته و باعث ضربه گیری و جلوگیری از سایش مهره ها به هم می شوند.

دیسک ها اجزای لاستیک مانندی هستند که از دو بخش اصلی تشکیل شده اند. بخش خارجی، که دارای بافتی الیافی بوده است و از دو طرف به مهره‌ها متصل می‌شود و بخش میانی که یک ماده ژله ای مانند دارد.

این ماده ژله ای بیشتر از آب بوده و مایع می باشد. با بالا رفتن سن میزان مایع کاهش یافته و این باعث کاهش ارتفاع دیسک، خشک شدن آنها و شکنندگی شان می شود. در نتیجه با بالا رفتن سن، شاهد کاهش قد و مشکلات آرتروزی می باشید.

دیسک ها در واقع به شکل یک فنر عمل می کنند؛ طوری که قسمت خارجی، دو مهره را به سمت هم کشیده تا دو مهره مجاور بیش از حد از هم دور نشوند و قسمت میانی مهره‌ها را از هم دور می‌کند تا بیش از حد به هم نزدیک نشوند.

ارتفاع متوسط هر دیسک یک سانتی متر می باشد که هرچه از دیسک‌های بالایی به سمت پایین می آییم این ارتفاع بیشتر می شود.

اگر قسمت خارجی دیسک در اثر ضربه یا فشار و یا هر عامل دیگری پاره شود،

قسمت ژله ای به بیرون نشت کرده و ممکن است باعث فشار بر ریشه های عصبی شود. به این پدیده بیرون زدگی دیسک یا فتق دیسک می گویند.