رباط های ستون فقرات

به طور کلی رباط ها یا لیگامان ها نوار ها یا طناب هایی از بافت همبند بسیار محکم و قابل انعطاف می باشند که استخوان ها را به یکدیگر متصل می کند.

شش نوع رباط در ستون فقرات وجود دارد که مهره ها را در کنار هم نگه داشته و باعث ثبات ستون فقرات و محافظت از دیسک ها می شوند.

رباط طولی قدامی: به سطح شکمی بدنه مهره ها و دیسک های متصل می باشد و از رباط های بلند محسوب می شود.

رباط طولی خلفی: این رباط به قسمت خلفی جسم مهره ها متصل شده و در واقع داخل مجرای نخاعی قرار دارد و از رباط های بلند محسوب می شود.

رباط طولی قدامی و رباط طولی خلفی در کنار یکدیگر رشته های پیوسته دور تا دور ستون فقرات از بالا تا پایین را تشکیل می دهند و به خودی خود باعث ثبات مفاصل و قرار گیری مهره ها در جایگاه صحیح خود می شوند.

رباط زرد: این رباط از رباط های کوتاه ستون فقرات بوده و لامینای دو مهره مجاور را به هم وصل میکند.

رباط فالاوم زرد رنگ بوده لذا به رباط زرد مشهور است و در کنار سوراخ های مهره ای، کانال نخاعی را تشکیل می دهد. اگر به هر دلیلی رباط زرد ضخیم تر شود قطر کانال نخاعی کاهش می‌یابد و این یکی از علل تنگی مجرای نخاعی محسوب می شود.

رباط بین خاری یا اینتراسپاینوس: این رباط زوائد خاری را به یکدیگر وصل کرده و از رباط های کوتاه ستون فقرات محسوب می‌شود.

رباط فوق خاری یا سوپرااسپاینوس: این رباط رباط های بلند می باشد به زوائد خاری مهره ها، از هفتمین مهره گردنی تا استخوان خاجی اتصال دارد.

رباط بین عرضی یا اینترترانسورس: این رباط به زوائد عرضی بین دو مهره مجاور متصل می‌شود و طبیعتا از رباط های کوتاه محسوب می گردد.