عمل جراحی در تنگی کنال نخاعی

در تعداد محدودی از موارد مبتلا به تنگی کانال نخاعی پزشکی یک جراحی فوری را پیشنهاد می‌کند.اما در بسیاری از موارد با انجام روش‌های درمانی غیر تهاجمی می‌توان به یک بهبودی نسبی دست پیدا کرد یا حداقل زمان انجام جراحی را به تعویق انداخت. اگر روش‌های درمانی غیر تهاجمی بعد از گذشت چند هفته نتواند در درمان تنگیی کانال نخاعی شما موثر واقع شوند پیشنهاد جراحی مطرح می‌شود. همچنین اگر در محدوده حرکتی یا وضعیت حسی اندام ها اختلالی ایجاد شود باید برای جراحی آماده شوید. اگر شدت علائم به حدی باشد که زندگی طبیعی بیمار به کلی مختل شود و یا درد ناشی از تنگی کانال نخاعی غیر قابل تحمل و طولانی باشد چاره ای جز جراحی وجود ندارد. همچنین اگر رادیوکولوپاتی (درد و بی حسی در دست ها یا پاها) یا اختلال در دفع ادرار و مدفوع داشته باشید نیاز به یک جراحی اورژانسی می باشد.

نوع جراحی بنا به علت ایجاد کننده تنگی کانال نخاعی و شدت علائم بروز کرده متفاوت است، اما اساس کار در همه روش‌های مختلف جراحی بر طرف کردن عامل تنگ کننده کانال نخاعی و برداشتن فشار از روی نخاع یا ریشه های عصبی می باشد. از انواع شایع جراحی در درمان تنگی کانال نخاعی لامینوتومی یا لامینکتومی است. در این روش بخشی از لامینا یا تمام لامینا و همچنین زوائد استخوانی ایجاد شده و لیگامان های قطور شده نیز برداشته می شود. ممکن است دیسکتومی هم انجام شود. در دیسکتومی بخشی از دیسک یا تمام دیسک برداشته می شود. علاوه بر این شاید نیاز باشد برای ایجاد پایداری در ستون فقرات مهره ها به یکدیگر جوش داده شوند. بدین منظور از پیوند استخوانی یا وسایلی شبیه به پیچ و میله استفاده می شود. علاوه بر روشهای فوق ممکن است از ابزارهایی که در بین خارهای مهره ای قرار گرفته و باعث باز نگه داشتن آنها می‌شود نیز استفاده شود.

اگر تنگی کانال نخاعی در ناحیه گردنی باشد پزشک بر اساس اینکه کدام و چه تعداد از مهرها درگیر شده است و شدت تنگی، نوع جراحی را مشخص می کند.

ممکن است یک برش طولی یا عرضی در در قسمت قدامی یا جانبی گردن داده شود. پزشک از این برش به مهره ها دسترسی پیدا می کند و با برداشتن اثرات فشاری از جلوی مهره ها، تنگی کانال نخاعی را درمان می کند. ممکن است مهره ها به یک دیگر جوش داده شده و از دیسک های مصنوعی نیز استفاده شود.

در یک روش دیگر، برش جراحی در ناحیه خلفی گردن ایجاد شده و با برداشتن لامینا ها، فشار از روی نخاع برداشته می شود. ممکن است مهره ها با پیوند استخوانی یا جوش دادن، به یکدیگر متصل شوند. در کلیه جراحی ها ایجاد یک قوس طبیعی و مناسب برای گردن ضروری است.

فارغ از نوع جراحی، وقتی شما به هوش می آیید در اتاق ریکاوری هستید و تمامی علائم شما تحت کنترل است و بعد از تثبیت علائم حیاتی به بخش منتقل می شوید. ممکن است بعد از عمل جراحی نیاز باشد برای مدت محدودی از

بریس استفاده کنید. پزشک معالج شما نوع و مدت استفاده از بریس را مشخص خواهد کرد. حداکثر تا ۴۸ ساعت بعد از اتمام جراحی باید راه رفتن را شروع کنید، اما بهتر است تا حدود شش هفته از انجام فعالیت‌های سنگین خودداری کنید.

ممکن است پزشک با هدف بهبود سریع‌تر روند درمانی چند جلسه فیزیوتراپی را نیز پیشنهاد کند.

در بسیاری از موارد عمل جراحی نتیجه موثری داده و درد و علائم ناشی از تنگی کانال نخاعی بهبود می‌یابد، اما ممکن است در موارد محدودی درد و علائم دوباره باز گردد و نیاز به جراحی مجدد باشد. حتی در بعضی از بیماران امکان جراحی مجدد نیز وجود نداشته و باید برای بهبودی درد و کاهش شدت علائم به درمان های غیرجراحی بسنده کنند.